Achtergrond

Grofweg gesteld waren er twee soorten eenzaamheid. Eén daarvan was het gemis aan sociale contacten. De andere, en die was veel minder bekend, een gemis aan diepgang in bestaande relaties. Over die laatste vorm van eenzaamheid ging deze SIRE-campagne. Een campagne die niet meer dan een spiegel trachtte te zijn voor mensen die op het punt stonden dat gemis aan diepgang op rigoureuze wijze te onderdrukken. Daar waren natuurlijk talloze voorbeelden van te geven. In deze campagne beperkte SIRE zicht tot drie: trouwen, een kindje krijgen en hard werken. Op het eerste gezicht was hier niets verkeerd mee. Integendeel. Maar kennen we allemaal niet mensen in onze omgeving die het uit de verkeerde motieven doen? Of hebben gedaan. Mensen die daardoor in een vicieuze cirkel terecht kwamen. Een cirkel waarin de vraag of eenzaamheid nu oorzaak of juist het gevolg van de ontstane situatie was, niet meer te achterhalen was ... Het was de tragiek van die tijd. Deze campagne had daarom een preventief karakter. Bedoeld om iedereen even stil te laten staan. Bij een ander. Maar ook bij zichzelf. Want dat gevoel van eenzaamheid kon maar al te vaak een ontdekkingstocht zijn naar de "eigen" ik. Naar kwaliteiten waarvan men niet wist dat men ze bezat.