Achtergrond

Mensen gaan niet altijd zachtzinnig met elkaar om. Beroving, mishandeling, verkrachting, verkeersongevallen, 't gebeurde aan de lopende band. Je zou er bijna nachtmerries van krijgen. Er waren mensen die er inderdaad nachtmerries van hadden. Een aantal keren per dag en nacht. Het waren mensen die een keer slachtoffer zijn geworden van een diefstal, geweldsdelict, aanrijding, noem maar op. En die die enen keer niet kunnen verwerken en steeds herbeleven. Aan de buitenkant merkte je niets aan ze. Maar van binnen woekerde het voort. Ze werden kwaad op zichzelf. Vonden zich een slappeling. Maar aan de andere kant voelden ze zich te groot om anderen met hun probleem lastig te vallen. Want, dachten ze, dan zijn er nog wel andere gevallen, die aandacht en hulp harder nodig hebben. De campagne haalde deze situatie naar de oppervlakte. De campagne kwam tot stand op verzoek van de Vereniging Landelijke Organisatie Slachtofferhulp (L.O.S.) en liet aan slachtoffers zien dat ze niet alleen staan met hun "schade aan de binnenkant". Daarnaast maakte de campagne het bespreekbaar. Voor de slachtoffers zelf en voor hun omgeving en wees een weg waar hulp geboden kon worden.